Νάρκισσος

Γιος του ποτάμιου θεού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης. Όμορφος νέος που περιφρονούσε τον έρωτα και απέκρουε τις πολλές νύμφες που τον ερωτεύονταν (ανάμεσα τους και η Ηχώ που μετά την περιφρόνηση που της έδειξε ο Νάρκισσος αποσύρθηκε στο βάθος ερημικής σπηλιάς και πέθανε από θλίψη). Οι κοπέλες που είχε απορρίψει ζήτησαν εκδίκηση από τη Νέμεσι. Η ικεσία τους εισακούστηκε και όταν ο νέος είδε κάποτε το είδωλο του στο νερό μιας πηγής, ερωτεύτηκε τον εαυτό του και από τον μαρασμό του για το ανικανοποίητο πάθος του, πέθανε δίπλα στην πηγή. Στον τόπο του θανάτου του βλάστησε το ομώνυμο άνθος που από τότε φυτρώνει την άνοιξη κοντά στις πηγές και με το τέλος της ζεστής εποχής γέρνει το μίσχο του και μαραίνεται.

Δανάη

Κόρη του βασιλιά του Άργους Ακρισίου και της Αγανίππης. Ο Ακρίσιος φοβούμενος χρησμό του μαντείου σύμφωνα με τον οποίο θα πέθαινε από το γιο της κόρης του, φυλάκισε τη Δανάη σ' ένα υπόγειο δωμάτιο που έκλεινε με χάλκινες πόρτες και φυλαγόταν από άγρια σκυλιά. Ο Δίας γοητευμένος από την ομορφιά της Δανάης μπήκε στη φυλακή της με τη μορφή χρυσής βροχής και από την ένωση τους γεννήθηκε ο ήρωας Περσέας.

Έρως

Προήλθε από το «κοσμικό αυγό» που άφησε η νύχτα στους κόλπους του Ερέβους. Θεός της Αγάπης, πάνω από κάθε φύση, θεούς ή ανθρώπους, συνοδός της Αφροδίτης. Στην Κρήτη και στην Σπάρτη λατρευόταν ως ο θεός του ομοφυλόφιλου έρωτα που εικονίζεται ωραιότερος παρά ποτέ και που η θέση του είναι στο γυμνάσιο ή στην παλαίστρα. Συνήθως κρατάει άνθη, φοράει ταινία, διάδημα ή στεφάνι και έχει τόξο, δάδα ή μουσικά όργανα -κιθάρα, λύρα.

Άδωνις

Πασίγνωστος για την ομορφιά του σύντροφος της θεάς Αφροδίτης. Ο Άρης, ζηλόφθονος σύζυγος, μεταμορφώθηκε σε κάπρο και σκότωσε τον νέο. Απαρηγόρητη η Αφροδίτη για το θάνατο του αγαπημένου της, κατέβηκε στον Αδη και φιλονίκησε μπροστά στο Δία με την Περσεφόνη για την επάνοδο του στη γη. Ο Δίας αποφάσισε να μένει ο Αδωνις το ένα τρίτο του χρόνου με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο με την Αφροδίτη και το υπόλοιπο μόνος του. Κατόπιν όμως ο Άδωνις χάρισε και το δικό του μέρος στη θεά του έρωτα.Πασίγνωστος για την ομορφιά του σύντροφος της θεάς Αφροδίτης. Ο Άρης, ζηλόφθονος σύζυγος, μεταμορφώθηκε σε κάπρο και σκότωσε τον νέο. Απαρηγόρητη η Αφροδίτη για το θάνατο του αγαπημένου της, κατέβηκε στον Αδη και φιλονίκησε μπροστά στο Δία με την Περσεφόνη για την επάνοδο του στη γη. Ο Δίας αποφάσισε να μένει ο Αδωνις το ένα τρίτο του χρόνου με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο με την Αφροδίτη και το υπόλοιπο μόνος του. Κατόπιν όμως ο Άδωνις χάρισε και το δικό του μέρος στη θεά του έρωτα.

Ερατώ

Μία από τις εννέα μούσες, προστάτιδα των ερωτικών σχέσεων, της ερωτικής ποίησης και του χορού. Ερωμένη του Υάκινθου και αργότερα σύζυγος του Μάλου με τον οποίο γέννησε την Κλεοφήμη.

Αριάδνη

Κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης. Ερωτεύτηκε τον Θησέα ο οποίος έφτασε στην Κρήτη για να σκοτώσει τον ετεροθαλή αδερφό της Μινώταυρο, έγινε συνεργός του και του έδωσε το νήμα («μίτο») που τον βοήθησε να βρει τον δρόμο του στον Λαβύρινθο. Ο Θησέας, τηρώντας υπόσχεση του, την πήρε μαζί του, την εγκατέλειψε όμως στη Νάξο. Ο Διόνυσος είδε την κοιμισμένη Αριάδνη και την ερωτεύτηκε. Την έκανε σύζυγο του και την οδήγησε νύχτα στο όρος Δρίον της Νάξου, απ' όπου εξαφανίστηκε μαζί της από τη γη ανεβαίνοντας στον Όλυμπο. Εκεί ο Δίας της χάρισε την αθανασία.

Ήβη

Θεότητα, προσωποποίηση της αιώνιας θηλυκής νεότητας στην άνθηση και την ακμή της. Κόρη του Δία και της Ήρας. Βασικό χαρακτηριστικό της ήταν η λαμπερή ομορφιά της που υμνήθηκε από τους ποιητές («καλλίσφορος», «κάλλιστα θεών», «θαλερά», «χρυσοστέφανος» κ.ά. ) Κατοικούσε μόνιμα στον Όλυμπο και προσέφερε νέκταρ στους θεούς μέχρι που την αντικατέστησε ο Γανυμήδης. Αποτέλεσε το τρόπαιο του Ηρακλή όταν αυτός αποθεώθηκε και ανέβηκε στον Όλυμπο.

Ηώς

Προσωποποίηση του πρώτου φωτός της ημέρας, της αυγής. Θεωρούταν πηγή και σύμβολο ζωής. Αδερφή του Ήλιου και της Σελήνης κατείχε σημαντική θέση στο αρχαιοελληνικό πάνθεο. Ερωτεύτηκε τον Τιθωνό εξαιτίας της μοναδικής ομορφιάς του και τον έκανε σύζυγο της - εγκατέλειπε όμως το πλευρό του κάθε πρωί για να φέρει το φως σε θεούς και ανθρώπους.

Δάφνη

Νύμφη, κόρη του ποταμού Λάδωνα και της Γαίας, Ο Λεύκιππος την ερωτεύτηκε και μεταμφιέστηκε σε γυναίκα για να την πλησιάσει Και ο Απόλλωνας όμως την είχε ερωτευτεί και για να απαλλαγεί από τον αντίζηλο του συμβούλεψε την παρέα των κοριτσιών να κολυμπήσουν όλες μαζί γυμνές. Έτσι αποκαλύφτηκε το φύλο του Λεύκιππου και ο νέος βρήκε τραγικό θάνατο από τις νύμφες και την ίδια τη Δάφνη. Ούτε ο Απόλλωνας όμως είχε τύχη μαζί της. Την καταδίωξε, αλλά η κοπέλα παρακάλεσε τη μητέρα της να τη γλιτώσει και έτσι μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο δέντρο .Από τα κλαδιά του ο Απόλλωνας έφτιαξε ένα στεφάνι το οποίο φορούσε πάντοτε στο κεφάλι του σε ανάμνηση της όμορφης νύμφης. Στην Κρήτη η ίδια νύμφη είναι γνωστή ως Πασιφάη.

Μορφέας

Ένας από τους χίλιους γιους του Ύπνου - ο ονομαστότερος. Παίρνοντας τη μορφή διαφόρων προσώπων παρουσιαζόταν στον ύπνο των ανθρώπων, μέσα στα όνειρά τους. Ο Μορφέας εμφανίζεται με μεγάλα ισχυρά φτερά που τον μεταφέρουν γρήγορα κι αθόρυβα στα πέρατα του κόσμου.